سکوت

همیشه نظرم این بود که حداقل کاری که می تونم بکنم اینه که برای یکی گوش شنوا باشم

برای خودمم همین فکر رو می کردم

ولی چون معمولا کسی نبود که گوش کنه

یا حرف های من از نگفتنی ها بود

پناهم اینجا بود

.

.

.

.

انقدر نگفتنی هایم زیاد شده که توان گفتن و نوشتنش رو ندارم

باید بماند و بماند و بپوسد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

واقعا چقدر باید زمان بگذره تا حرف های مونده در دلم بپوسد؟؟؟

لعنتی های موندگار

دلتنگی های تنهایی...